Lennart's weblog

Open source, computers, Africa and other more (or less) interesting stuff.

Tag: Afrika (page 1 of 3)

Uganda en het einde

Jullie hadden nog wat van me tegoed: het laatste deel van mijn heldenepos over de avonturen in centraal Afrika.

Na ons gorilla-avontuur op de flanken van de vulkanen zijn we naar Kigali gereisd om daar een dagje bij te komen van het inspannende avontuur. En zo vertrokken we, een dag later dan gepland, op vrijdag 3 augustus vertrokken naar Uganda. Met de VIP bus. Een dikke acht uur over een soms goede, maar regelmatig slechte weg richting Kampala. Na ruim een uurtje kwamen we aan bij de Rwandese-Ugandese grens. Een verademing want twee uur in de rij staan. Dat was lekker, want m’n benen konden eindelijk weer even gestrekt worden, en je had even rust aan je kop. Want in VIP bussen hebben ze video. Met fantastische Ugandese rap, of erger nog, gospels… Kortom, hel. Zelfs m’n oordopjes konden het geluid niet onderdrukken, daarvoor houden ze teveel van oehoerend hard.

Enfin, de aankomst in Kampala was fantastisch. Wat een heerlijke grote stad was dat na Butare en Kigali. Een verademing. Behalve letterlijk dan, want dan valt je ook op dat het verkeer in Kigali niet eens zo heel erg verstopt zit. En dat het anti-plastic-zakken-beleid en het maandelijkse verplichte gemeenschapswerk (iedereen moet z’n straat schoonmaken of ander werk doen voor de gemeenschap) in Rwanda z’n vruchten afwerpt. Maar toch, het was heerlijk om de veelheid aan hoge gebouwen en winkels te aanschouwen. Een mens mist de consumptiemaatschappij soms best :-).
Na wat omzwervingen kwamen we uiteindelijk bij een hostel uit dat nog wel plek had en ik vond het prima. Even zitten en bijkomen. En het had wat weg van een camping met een wat groot uitgevallen kantine, dus voor mij perfect voor het vakantiegevoel.

Zaterdag hebben we uitgerust en lekker gegeten bij een Italiaan. En zondag kwam de klapper. Raften op de Nijl bij het plaatsje Jinja, waar de Nijl uit het Victoriameer stroomt. Wat een heerlijke dag! Lekker veel stroomversnellingen en fantastisch weer. Adrift had het perfect geregeld. We werden opgehaald en weer thuisgebracht en na afloop was er een BBQtje met wat bier om weer op krachten te komen.

De drie dagen daarop hadden we een safari geboekt naar Murchison Falls National Park. Met een busje, een jeep, twee chauffeurs, vier Britten van mijn leeftijd en een gezin van zes Nederlanders (ja, die zijn er meer) gingen we op pad. Ditmaal over de beste weg die ik in heel Afrika gezien heb. Lang, recht, en onlangs geasfalteerd. Een genot!
Het middagprogramma bestond uit een tochtje naar de Murchison Falls, alwaar de Nijl zich door een zes meter brede kloof wringt. Erg spectaculair! En toen naar het basiskamp. Met bar! En ‘s avonds werd er lekker voor ons gekookt waarna we moe in ons tentje (!) kropen, maar niet voordat we even naar de wrattenzwijnen hadden gekeken die gezellig het terrein op waren gewandeld op zoek naar restjes.
De volgende ochtend vroeg op voor een game drive. Leuke beestjes gezien! Olifanten, giraffen, apen, hertjes in allerlei soorten en maten en zelfs twee leeuwinnen op jacht. Alleen geen zebra’s niet, die hadden ze niet. Na een lekker lunch zijn we weer vertrokken, ditmaal voor een cruise op de Nijl. Langs hippo’s en krokodillen op naar Murchison Falls, maar nu dan van onderaf gezien. Nou ja, onderaf, je blijft er toch nog een behoorlijk stuk vandaan. Ik vermoed dat ons bootje niet zo tegen de stroming was opgewassen en wellicht wilden ze ook niet het risico lopen op een botsing met rotsen. Of erachter komen dat keren in de kloof wat moeilijk is.
Woensdag, de laatste dag van de safari, begon weer met een heerlijk ontbijt waarna we naar het begin van het park reden, waar een bos is met chimpansees. Ons gorilla-avontuur indachtig waren we ietwat huiverig, maar de bergen waren lang niet zo hoog. Eigenlijk gewoon heuveltjes, dus dat viel goed mee. Wel weer een wandeling van een uur of drie, dus we waren desalniettemin blij om het weer gered te hebben. Na een wederom goede lunch (onze chauffeuse was een fantastische kokin!) vertrokken we weer richting Kampala. Daar alles klaar gemaakt voor de terugreis naar Kigali. Weer met de bus, weer klereherrie (maar beter dan de heenweg, geen gospel maar Nigeriaanse soaps). Donderdagavond kwamen we moe maar erg voldaan weer in Kigali aan.

Vrijdag de 10e zijn we, na wat boodschappen te hebben gedaan bij La Galette, weer met de Volcano bus naar Butare gereden. Een heerlijke thuiskomst. De Texaan en de Pakistaan hadden de boel nog redelijk op orde, hoewel ze me wel gemist hadden :-). En de Koreaan? Wat hij ervan vond weet niemand.

De volgende dag had ik m’n afscheidsfeestje gepland, maar eerst moesten we ‘s ochtends nog even naar de bruiloft van Alice, een collega van mij bij de Research Commissie. We hadden ervoor gekozen om naar de bruidsschatceremonie te gaan omdat dat toch wel heel anders is dan bij ons. De twee families zitten tegenover elkaar en er wordt breed uitgemeten hoe goed de familie van de bruid wel is en dat de vader van de bruidegom dus over de brug moet komen. Er gaan wat flessen whisky richting de vader van de bruid en er wordt veel gelachen. Even later mogen ook andere mannen van de families zich ermee bemoeien en worden er wat oude koeien uit de sloot gehaald over hoe leden van de ene familie leden uit de andere al dan niet onjuist hebben bejegend. Maar alles onder het genot van Fanta en veel gelach. Uiteindelijk komt er zelfs even een echte koe om de hoek kijken en wordt er een traditionele dans uitgevoerd. De ‘herders’ komen nog een verhaal vertellen (of zoiets) en dan komt eindelijk de bruid naar buiten. En dan is er champagne! Voor het bruidspaar, welteverstaan.
Daarna zijn we weggegaan, het liep al tegen de middag en er moest nog ingekocht worden voor het feest. Uiteindelijk hadden we mooi alles op tijd klaar en kwamen de eerste mensen binnendruppelen. Helaas was, geheel in Rwandese stijl, de kok van Chez Gicongoro nog niet aan het maken van de brochettes toegekomen, toen mijn huisgenoten daar aankwamen om ze op te halen. Dus dat duurde wat langer, maar het mocht de pret niet drukken, het werd toch nog een gezellige avond!

De week die daarop volgde stond in het teken van achter m’n laatste geld aanzitten, nog wat bespreken en een borrel met het hoofd van Natuurkunden en een etentje bij m’n baas van de research commission. En Lean mocht mooi ‘de vrouw van’ spelen :-). Uiteindelijk is het niet gelukt om m’n cheque op tijd te krijgen, maar gelukkig vloog de Texaan toch via Amsterdam, dus met een handgeschreven machtiging van mij is het hem een maandje later toch gelukt om de dollars te cashen. Toppie!

En zo kwam er op donderdag 17 juli dan toch een einde aan een avontuurlijk half jaar. Ik ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb. Ik heb het, ondanks sommige dipjes, vreselijk naar m’n zin gehad. En wie weet ga ik volgend jaar nog wel even terug voor een maandje. Dat aanbod heb ik in elk geval op zak!

Bedankt voor al jullie steun en reacties!

Len.

Weer in Kenya

Na ruim zes maanden zit ik weer in de transfer lounge op het vliegveld van Nairobi. Om 5:45 lokale tijd aangekomen en om 11:55 vertrekt mijn vlucht naar Londen. Lean is rond 6:15 aangekomen en is rond 8:40 vertrokken. Direct naar Amsterdam. Ze heeft duidelijk een veel betere vlucht :-(. Nou ja, niks aan te doen. Als alles goed gaat stap ik rond 22:30 op Schiphol uit het vliegtuig. Dan zit dit avontuur er weer op. Ergens ook wel weer fijn :-). Lekker in je eigen bed slapen, een bed waar je wel in de lengte in past en waar je niet halverwege de nacht naar de andere kant moet rollen om niet teveel op de planken te liggen. Maar ook: weer zelf schoonmaken en wassen. En geen sigaartje met whiskey op de veranda meer. Of lekkere brochettes met goeie frieten en een koud biertje. Wel weer lekkere vleeswaren! En zo kan ik nog wel even doorgaan natuurlijk.

De afgelopen weken is het op dit weblog behoorlijk stil geweest. Dat kwam omdat op 24 juni Lean is aangekomen voor drie weekjes vakantie. Heerlijk! We hebben een autootje gehuurd (een dikke vette witte Toyota Land Cruiser eigenlijk). Daarmee zijn we van Kigali naar Butare gereden, hebben we spulletjes gedumpt (en van mij weer opgepikt) om vervolgens op een twee weken durende tocht door Rwanda en Oeganda te gaan.

Vrijdags zijn we over de nieuwe weg van Nyanza naar Kibuye gegaan, daar twee nachtjes gebleven en van het Kivumeer genoten. Daarna over een onverharde weg naar Gisenyi. Ook daar weer twee nachtjes doogebracht. Helaas hebben we toen wat buien gehad, terwijl we daar lekker in Praradis Malahide zaten, een klein hotelletje met strand.
Op de 30ste hoefde we alleen van Gisenyi naar Ruhengeri te rijden (een uurtje, misschien anderhalf), dus besloten we een omweggetje te maken door halverwege richting het zuiden (Gitarama) te gaan. De weg begon gewoon verhard maar werd halverwege zo slecht dat zo’n Land Cruiser een heel goed idee bleek. door de regen van de dagen ervoor was er ook hier en daar nog wat blubber om doorheen te crossen, dus lol genoeg! Halverwege die weg wilden we de rivier over om vervolgens weer noordwaards te rijden en zo in Ruhengeri uit te komen. Ondanks wat rondvragen hebben we de juiste brug niet kunnen vinden en omdat we toch echt in Ruhengeri moesten komen in verband met de gorilla-zoektocht op de 1e juli moesten we daar echt wel die avond aankomen. Kortom, dan maar de weg blijven volgen en via Gitarama en Kigali alsnog naar het noorden. Gelukkig werd de weg voor Gitarama al verhard, ook die was net aangelegd. Kun je ineens weer supersnel rijden. Na Kigali weer een bui op ons dak gekregen, maar ditmaal was de enige werkende ruitenwisser (die aan de bestuurderskant) ook stuk. Behoorlijk lastig en spannend, want de kwaliteit van dat traject is niet denderend. Of eigenlijk: het dendert behoorlijk vanwege de vele gaten in het asfalt. Moe en hongerig rond 19:30 in Ruihengeri aangekomen, snel wat gaan eten met een van de Peace Corps meiden die ik daar kende en toen snel bedje in. De gorillas eisten dat we om 5:45 op stonden.

De tocht naar de gorillas was ‘bijzonder’. Bijzonder leuk achteraf, maar bijzonder uitdagend op het moment zelve. Jong, sterk en optimistisch als we zijn wilden we wel naar de verst gelegen groep, die had namelijk de meeste apies. En bigger is better, niet?! Dat hebben we geweten. Onze reisboekies spraken over een uur behoorlijk stijl klimmen, en daarna een a twee uur door het oerwoud. Dat hebben we geweten. Meer dan vijf uur de berg op werd het uiteindelijk. Verschillende nesten gevonden onderweg, maar de apen waren steeds weg. Verder de berg op. Uiteindelijk, nadat we beiden een tijdje door de drager de berg op getrokken waren (ik met vermoedelijk hoogteziekte, Lean had eerder voornamelijk moeite met het tempo), hebben we ze rond een uur of twee bereikt. Ik had de eerste 20 minuten nodig om bij te komen, even zitten, adem happen. Gelukkig begon tegen die tijd het pilletje tegen hoogteziekte te werken, dus kon ik de rest van het uur wel lekker meegenieten van rondrennende, uit bomen vallende en planten etende gorillas van allerlei maten. Wacht maar tot je de foto’s en video’s ziet :-)!
En toen, rond drieën als een haas die berg weer af. Voor Lean wel moeilijk, haar enkel was nog niet geheel hersteld van een val in Zuid-Amerika. Voor mij heerlijk, ademen ging steeds beter, mijn iets verrekte knieband mocht niet meer deren, hoewel ik op het laatste traject door het bamboebos behoorlijk wat weg had van Herr Flick van de gestapo. Uiteindelijk net toen de laatste zonnestraal achter de vulkanen verdween stapten we uit het bos. Dat was rond 18:30. Daarna nog even door wat akkers lopen/strompelen naar de auto. Maar dat was niet onze eigen auto, want we hadden een andere route omlaag genomen. Dus nog weer een klein uurtje achter in een pick-up met de rangers richting onze startplaats. Uiteindelijk waren we rond 20:30-21:00 weer in een hotelletje in Ruhengeri. Van ons originele plan om nog dezelfde dag naar Kigali terug te rijden kwam natuurlijk niks meer. Douchen, eten en slapen. Uitgeteld!

En dan nu, lieve kijkbuiskinderen, tijd dat ik eens bij mijn gate ga kijken. Het Oegandaverhaal komt later.

Fijna dag!

Hoe Raymond aan z’n einde kwam…

Raymond was de nieuwste inwoner van “Chez Mzungu”. Hij kwam woensdagmiddag aan onder de hoede van Israel. Eerst was ‘ie wat versuft, maar al snel ging het beter met ‘m. Een boterham en wat drinken later was ‘ie weer aanspreekbaar. Israel en ik hebben toen maar snel een slaapplaats voor ‘m in elkaar geflansd. Het was maar voor één nachtje, gelukkig, want de volgende ochtend om 4:50 stond Raymond de buurt al bij elkaar te schreeuwen. En dat hield eigenlijk niet meer op. Donderdagmiddag is ‘ie heengegaan, en dat hebben we ‘s avonds met vrienden gevierd (daar ging m’n laatste Belgische bier)!

In de tijd dat Claudio de Zwitser nog hier woonde hadden we al eens het plan opgevat om zelf een kip te slachten, want kippenvlees is hier niet zomaar voorradig in de supermarkt. Maar goed, gebrek aan tijd, gebrek aan kennis (geen van ons had eerder een kip geslacht en zelfs Israel niet) leidden tot uitstel. Toen de Karssentjes op visite waren kwam het plan nogmaals boven tafel, maar ook toen hadden we er geen tijd voor.

En nu, een maand later blijken zowel de Texaan als de Pakistaan eerder kippen (en meer) geslacht te hebben, dus was het plan snel gemaakt. Donderdagavond zou er Pakistaanse kip gekookt worden. Dus Israel en de Pakistaan woensdag naar de markt voor een kip. ‘t Werd een behoorlijk grote haan. Toen Israel thuiskwam hebben we achter het huis een provisorisch hok gemaakt met wat oud spaanplaat. Schoteltje water erin, stukjes brood en klaar was ‘ie. Op weg naar de uni na de lunch vertelde ik de Koreaan over de plannen. Hij vond het een goed idee. Maar, de haan moest Liesje Raymond heten, naar z’n baas. Kon ‘ie mooi z’n frustraties uiten. Zo gezegd, zo gedaan.

Donderdagochtend was de haan zeker niet suf meer. Om 4:50 werd ik de eerste keer wakker van z’n gekraai en dat is eigenlijk zo doorgegaan tot de beide slagers ‘m om 15:30 omlegden. Best een ervaring, zo’n beest slachten. En de twee heren waren ook weer niet zo ervaren, ‘t was voor beiden al weer even geleden, maar gelukkig was onze nieuwe tuinman/nachtwaker/portier er bij. Hij had het duidelijk vaker gedaan, en zo werd het een groepsgebeuren van heb ik jou daar. Alle bewoners van “Chez Mzungu” waren aanwezig, inclusief de Koreaan natuurlijk.

‘s Avonds met wat vrienden lekker Pakistaanse kip met rijst gegeten. De haan was wat taai, maar dat mocht de pret niet drukken. Kortom, ook als deze kok weg is, zal “Chez Mzungu” nog wel even doordraaien. Slechts de menukaart zal wat veranderen.

Graceland

Lekker op tijd thuis, tonic met citroen, Paul Simons Graceland op de achtergrond en kijken naar African skies. Even terug naar Afrika in de jaren tachtig…

Kortom, het is weer eens een mooie dag in dit mooie land. Daar komt bij dat we sinds vanochtend een nieuwe nachtwaker hebben. Eentje met minder entertainment dan de vorige, dat wel. Maar ook een die z’n werk wel doet (vooralsnog). Dus geen gesalueer meer als we binnenkomen. Geen gedans op de veranda. Maar ook geen keiharde radio (omdat de volumeknop stuk was), en geen gedonder met weggaan zonder toestemming. We hebben er alle vertrouwen in!

Vanavond weer lekker eten bij Chez Gikongoro (de Chinees).

Over Noorwegen, Kigali en Chez Mzungu

Vorige week zaterdag (6/6), lekker weer en dus was Lennart te vinden in het zwembad van het Credo hotel. Lekker genieten van het warme weer, een Fanta citron en koud, helder zwembadwater. De enige andere aanwezige witneuzen waren twee meiden. Je luistert wat, probeert de taal te ontcijferen, maar echt lukken wilde het niet. Soms leek het Duits, soms dacht ik dat het Tsjechisch of iets anders Oost-Europees was. Of wellicht Fins. Toen ze weggingen raakten we aan de praat, het bleek Noors te zijn. Toen realiseerde ik me ook dat ik ze in m’n eerste week ook al gezien had, toen ik regelmatig bij Ibis lunchte. Ze werken als vrijwilliger voor het Noorse Rode Kruis, negen maanden in Rwanda lokale Rode Kruis-vrijwilligers helpen opleiden. Ben met ze richting de stad gelopen, want ik moest toch nog boodschappen doen. Bleek dat ze al snel weer terug naar Noorwegen gingen. Jammer!

Nadat ik langs de markt was geweest kwam ik ze tegen bij Matar. Weer aan de praat geraakt natuurlijk en dus maar lekker een versgeperst aardbeiensapje besteld terwijl ze hun pannenkoeken verder opaten. Bleek dat ze dat sapje nog nooit gehad hadden. En dat is een van de beste dingen in town! Pure gepureerde aarbei! Hmmmmmm! Leverde
me meteen een uitnodiging op om die avond mee te gaan naar de Melo Twist, onze lokale disco/dancing. Ze gaven namelijk hun afsccheidsfeestje, maar de lokale collega’s waren niet zo van het uitgaan enzo. Hier is zo’n feestje vaak rond negenen afgelopen. Ze moesten zelfs stoelen op een rijtje zetten en speeches verzorgen en aanhoren. Arme schapen, hadden niemand om mee uit te gaan. En, je kent me, nooit te beroerd om iemand uit de brand te helpen, dus de Texaan, z’n collegastagiair en ik waren die avond ook mooi te vinden in de Melo Twist. Voor mij de derde keer, en, dat moet gezegd, de gezelligste. Rond 4:00 thuis :-). De eeste keer hier in Rwanda.

De volgende dag weer mooi weer, en omdat we toch te moe waren om ietszinnigs te doen, lekker weer naar het zwembad vertrokken, hoewel het al drie uur was. Door de ligging van het zwembad aan de verkeerde kant van de heuvel is de zon al rond 16:00 uit het zicht. De meiden bleken hetzelfde idee te hebben gehad, dus dat was weer even gezellig. Bleek dat ze ook onze lokale superchinees, restaurant “Chez Gicongoro” niet kenden. De leverde hun dus een uitnodiging op om die avond met ons (de twee Texanen en mij) aldaar door te brengen. De arme schapen wisten wederom niet wat hen overkwam op culinair gebied. Zo blijkt maar weer dat Irene gelijk had: “Het maakt hier niet uit wie je bent, maar wie je kent!”.

Na afloop van die gezellige avond hebben we ze meteen maar uitgenodigd voor wat inmiddels een klassieker mag heten: mijn lasagne. (Ik voel met net Hyacinth “it’s BOUQUET!” Bucket: “I’ll invite you to one of my candlelight suppers…”.) En voor degenen die wat wantrouwend worden: ze zijn allebei bezet in Noorwegen, dus niks aan het handje.

Dinsdagavond was inderdaad gezellig en geslaagd. Weer het een en ander geleerd over het belang van voldoende kaas op de lasagne. Woensdag bracht een verrassing: ik wordt tegen vijven gebeld door Engelbert (de man op de uni die over het huis gaat) dat ‘ie over een half uurtje komt met de nieuwe huisgenoot. Ik wist van niks! Maar goed, een uurtje later komt ‘ie inderdaad aan met een nieuwe gast. Een Pakistaan (recentelijk uit Zweden) die hier drie
maanden komt helpen met de ICT infrastructuur van de uni. Gelukkig wel een gezellige vent, want met vier kerels in huis voelt het ineens erg vol aan. Ik weet alleen geen zak van cricket en het blijkt net dat het wereldkampioenschap aan de gang is… Eigenlijk wel prettig dat ik er niks van weet. Scheelt een hoop gebabbel aan m’n kop. Dat mag de
Texaan nu opvangen, die heeft twee jaar Peace Corps in de Caribean achter de rug en weet dus wel de bal van de bat de onderscheiden :-).

Afgelopen vrijdag zijn de in-house-Texaan, de andere stagiair uit Texas en ik naar Kigali vertrokken. We zouden de Noorsen daar ontmoeten om hun afscheid te vieren. Ze hadden ons aangeraden in de Auberge La Caverne te slapen en inderdaad, dat is een leuk en niet duur plekje. Geen franje, maar centraal gelegen (voor de kenners, net
iets onder de rotonde, aan de weg richting Butare). Erg handig.
Als dank voor de lasagne van dinsdag trakteerden de dames ons op tapas bij de lokale Spanjaard (restaurant Torero). Ik wist niet dat die tent bestond, maar het was er super. Voor ons provincialen toch echt weer even wennen. Zowel aan de concentratie witten, als aan de heerlijk westerse muziek, en niet te vergeten de grote-stad-prijzen. Niks
brochette voor 1500RwF hier. Die avond was er live muziek, fantastisch! Een band die bluez en rock&roll speelde. Terwijl wij op de meiden wachtten, die nog een afscheidsreceptie van het Rode Kruis hadden hebben we mooi kunnen volgen hoe e.e.a. werd opgebouwd. Uiteindelijk kwamen de dames, na ons verscheiden malen op de hoogte te hebben gehouden via SMS, rond 22:30 aan in het restaurant. Rwandese speeches duren erg lang! Maar goed, toen konden we ons dan eindelijk tegoed doen aan heerlijk ‘anders’ eten. Ter afsluiting lekker gedanst en rond een uur of twee weer richting de kooi. Kortom, een fantastische avond.

Kortom, de afgelopen week stond overduidelijk in het teken van Noorse dames. Erg jammer dat we elkaar niet eerder ontmoet/gesproken hebben, dan hadden we allemaal een nog leukere tijd gehad.

Vanochtend lekker uitgeslapen (nadat ik wel Israels radio uit moest zetten, want die knakker stond al zingend de vloer te boenen…). Rustig verder geprobeerd te slapen en rond een uur of twaalf opgestaan. Verder rustig aan gedaan. Vanavond lekker couscous gekookt voor de heren (exclusief de Koreaan natuurlijk, die eet nooit mee). Had afgelopen week namelijk voor het eerst een courgette gevonden. Een welkome afwisseling op het groentemenu. Als ze nu ook nog harissa en lam hadden gehad was het perfect geweest. Desalniettemin waren de reacties positief :-).

Door de komst van de Pakistaan en mijn aanstaande semi-vertrek hadden we van de week tegen elkaar gezegd dat het voorlopig wel uit zou zijn met ons Restaurant “Chez Mzungu” en het uitnodigen van allerlei vrouwelijk schoon (want om onbekende redenen is het aantal mannelijke gasten altijd bijzonder laag geweest). Met vier man in het huis is het al snel druk en wordt gasten uitnodigen lastig. Helemaal als de chefkok ook nog eens op pad is. Maar goed, om het gevoel nog even vast te houden heb ik in een creatieve bui vandaag een zwarte stift en wat A4tjes ter hand genomen. Dus sinds twee uur des middags hangt er een mooi ‘spandoek’ “Chez Mzungu” Boven de keukendeur en de eettafel. Het wordt hier nog gezellig :-). De Texaan was bij thuiskomst aangenaam verrast. Dat kon ‘ie ook wel een beetje gebruiken, want beide Texanen wilden vandaag naar Nyungwe gaan en hadden daartoe de bus geboekt die uit Kigali richting Cyangugu gaat. De bus kwam netjes om 8:30 aan en er was inderdaad plek. Tot zover alles goed. Alleen waren ze vergeten aan te geven dat ze bij het Guesthouse uit wilden stappen. Domdomdom, zoiets ruikt ook een Rwandese buschauffeur niet. Dus eindigden ze in Cyangugu, aan de Congolese grens :-). Na een lunch daar was het enige dat ze konden doen de bus terugnemen, wilden ze nog voor het donker thuis zijn. Maar goed, ze zijn toch mooi twee keer door Nyungwe Forest gereden :-). Gelukkig hadden ze wel aapies gezien onderweg.

In Kigali hadden we een wereldkaart gekocht voor Israel. Een ideetje van de Texaan. Zo kan ‘ie mooi aangeven uit welke landen hij ‘gasten’ heeft gehad. Israel was helemaal verbaasd, maar zodra ‘ie doorhad wat de bedoeling was en dat de kaart midden in de woonkamer kwam te hangen was ‘ie weer grijns van oor tot oor. Ik hoop voor hem dat ‘ie nog veel naamkaartjes toe kan voegen.

Er is inmiddels ook weer nieuws over het hoofdstuk “Hoe krijgen we de tuinman/gatekeeper/nachtwaker ontslagen”: Vorige week kreeg ‘ie eindelijk z’n ontslag aangezegd. Als alles goed gaat (als!), dan is de oude morgen exit hebben we een nieuwe. Eens zien of we niet van de regen in de drup terechtkomen :-).

Nog iets meer dan een week en dan komt Lean! Nog een weekje werken en dan zit het echte werk erop. Dan volgen nog een week of drie reizen en dan zit is dit avontuur ook weer ten einde… Wel jammer, maar ook wel weer lekker om naar huis te gaan. Zeker zo zonder ‘t meisje is het hier soms best eenzaam, ondanks alle leuke contacten. Als ik terug ben in ons Kikkerlandje zal ik wel weer anders piepen.

En op de tonen van Pater Moeskroens “Roodkapje” (“NAAR OMAAA!”) neem ik weer afscheid van m’n publiek. Hopelijk spreken we elkaar nog voor Lean en ik op pad gaan.

Wederom Weekend

En zo is er weer een week voorbij in Butare. De eerste week met m’n nieuwe Texaanse huisgenoot. De Zwister is nu alweer een kleine maand weg, dus wel prettig dat er weer iemand is om tegenaan te lullen. Deze jongen werkt voor het SPREAD landbouw project dat hier voonamelijk bekend is door de ontwikkeling van de Maraba koffie. Voor mij ook erg leuk, want dat zijn weer eens andere verhalen.

Verder deze week weinig interessants. Nog steeds genoeg werk overal. Lesgeven aan de wiskunde studenten is nu een van m’n favoriete bezigheden. Het gaat om wat computercursussen voor wetenschappelijke software, dus lekker hobbyen en ondertussen zelf e.e.a. bijleren. Verder probeer ik op de RC wat zaken af te ronden, maar dat gaat niet zo makkelijk. De directrice is momenteel in Finland, maar houdt de vinger strak aan de pols via de mail.

En dan moet er nog wel genoeg tijd overblijven voor ontspanning en genieten. Gelukkig gebeurd dat ook :-). Gisteren was helaas zeer regenachtig, maar werd uiteindelijk toch gezellig. De Texaan heeft ook in het Peace Corps gewerkt (in de Caribean) en had contact gezocht met enkele van de vrijwilligers hier. Bleek dat het een van de meiden was die ik ook ken. Degene die ook goed kan koken, dus hebben we haar en ‘r vriendje uitgenodigd om te komen eten. Eerst samen boodschappen gedaan zodat de Texaan meteen de markt kon zien. Vanwege de regen kon dat pas rond een uur of vijf als de markt al bijna dicht is. Gelukkig toch nog e.e.a. kunnen vinden en toen, met een paar flessen wijn, op huus an en aan de slag. Aardappeltjes uit de oven, boontjes en gehaktballen. We hadden eigenlijk Boeuf Stroganoff gepland, maar de lappen rundvlees waren op, dus dat ging niet door. En vooraf had ik tomaatjes gevuld met tonijnsalade gemaakt. En als toetje een plakje Belgische pure chocola (dankjewel familie!!). Zulke lekkere chocola bleek totaal onbekend bij de Amerikanen. Blij dat je ze dan toch nog wat bij kunt brengen ;-).
Uiteindelijk aten we pas om een uur of tien en uitdeindelijk werd het gezellig laat. Kortom, een geslaagde dag!

En zondag? Zondag was/is een typische zondag. Uitslapen, ontbijtje op de veranda en rond de middag (dat was het toch al) even de bult op, het centrum in, voor boodschapjes voor vanavond. Een glaasje op het terras van Ibis en vervolgens een alternatieve route naar huis gezocht. Richting het dal en de gebouwen van de watermaatschappij en het World Food Programme. Het weer,hoewel droog, was niet mooi genoeg om te gaan zwemmen, dus dan maar een wandeling. Volgende week eens kijken of we naar de overkant van het dal kunnen komen. Kijken wat er aan de andere kant van die heuvel ligt. En dan plannen we het vantevoren, zodat ik niet op m’n slippers loop en we een fles water meenemen :-).

Uiteindelijk bleef het droog en werd het weer heelijk zonnig. Dus zitten we nu lekker op de veranda. Glaasje tonic, nootjes, niks mis mee.

Voor degenen die op de hoogte zijn van het hoofdstuk “Hoe krijgen we de tuinman/gatekeeper/nachtwaker ontslagen”: Daar zit nog weinig schot in. De ontslagbrief schijnt klaar te zijn, de brief om de nieuwe aan te nemen ook, alleen moet er nog een hotemetoot een krabbel onder zetten. Ondertussen wachten wij. Zowel af als op de tuinman, want hij zou 20 minuten weggaan om wat te eten en dat was tweeeneenhalf uur geleden… Hij zal wel weer dronken zijn als ‘ie terugkomt. En vandeweek was ‘ie weer eens een middag, nacht en ochtend pispoten. Morgen maar weer eens bij personleeszaken langs. Kijken of we hier en daar niet wat pilipili moeten stoppen waar de zon niet schijnt.

Tot snel!

Kip

Vandaag lag er ineens kipfilet in de vriezer bij de supermarkt. Voor het eerst sinds ik hier ben!

Lekker een Aziatisch prutje à la chicken tonight gemaakt. Vooralsnog ben ik nog niet ziek, maar prijs de nacht niet voor het ochtend is ;-).

Ain’t it a life!

La vie au Rwanda

Na een week van hevige regenval lijkt het nu weer wat rustiger, en dat mag ook wel! Juni en juli vormen de droge tijd, dus onderhand moet het van dagelijks regen toch echt overgaan naar eens per week. Vandaag nog geen regen gehad, dus nu is het nog lekker genoeg om buiten te zitten. Lekker op de veranda. Op een van m’n nieuwe stoelen met een muziekje, een bacardi cola (dankjewel Dicky) en een sigaarjte (dankjewel mams). Luisteren naar de krekels en tot enkele minuten geleden nog kijken naar de vleermuizen (inmiddels is het daar te donker voor). Kortom, ça va bien au Rwanda!

Shit nu is m’n sigaar uit… Momentje….

Gisteren hebben de fysicastudenten examen gedaan. Zo op het eerste gezicht ziet het er goed uit. De besten waren na twee uur weg, en er waren er ook een paar die tot het eind bleven. Hopelijk halen ze niet allemaal een 9, anders was het mooi te makkelijk… Ach, ik kan altijd nog strafpunten voor slecht Engels geven :-). Onlangs kreeg ik ook te horen dat de wiskundestudenten (Master studenten, dus een paar jaar ouder dan de 3ejaars fysica) ook een examen moeten doen voor de computercursus (beetje Pyrhon en wat LaTeX) die ik ze geef. Ik dacht dat dat een beetje een ‘tussendoorcursusje’ was, maar blijkbaar niet. Ik vind het prima, wordt er ook netjes voor betaald (als alles administratief gezien goed gaat, natuurlijk).

Verder momenteel weinig nieuws. De Zwitserse huisgenoot is vandaag even teruggeweest. Hij heeft een reisje achter de rug door Burundi (met ons meegereden) naar Tanzania, Zanzibar achter de rug en vliegt vrijdag naar Zürich terug. Jammer voor mij, maar leuk voor hem! Kortom, het is wat stil in huis. Wellicht eens zien of het contact met de Koreaan wat aan te halen valt. Want het aantal muzungu’s in mijn omgeving loopt wat terug. Vorige week een bevriende Amerikaan uitgezwaaid die tijdelijk huiswaarts keert i.v.m. aanhoudende malaria (ja, het blijven de tropen hier). En de Peace Coprs meiden zitten alweer een maand op hun posts, en dat is niet in de buurt. Afgelopen weekend waren er een aantal in Butare i.v.m. de verjaardag van een van hen. Was weer ouderwets gezellig. Ben blij dat ik hun baan niet heb :-). Als ik door was gegaan met VSO was dat wel zo geweest. Lucky me!

Zo, de baco is op, de sigaar bijna, dus tijd om weer eens op te hangen.

Tot snel!

Intensieve weken met Muzungu’s uit het vaderland

Het is al weer bijna een maand geleden dat ik dit weblog ververst heb. Daar is maar een verklaring voor: M’n familie was op bezoek. Twee ouders, twee zusjes en de vriend van een van hen hebben hier de afgelopen weken het land onveilig gemaakt. Erg gezellig mag ik wel zeggen!

We zijn begonnen met een tripje van enkele dagen naar Gisenyi in het noordwesten, aan het Kivumeer. Daar hebben de meiden de gorilla’s bezocht terwijl ik met de ouwelui lekker van het strand heb genoten. We zijn ook nog even bij de Congolese geweest (Gisenyi en Goma liggen tegen elkaar aan). Irene wilde graag de grens over, maar dat leek sommigen toch niet zo’n verstandig idee. Uiteindelijk heeft onze chauffeur wat staan babbelen met een immigratieofficial waarna we een rondleiding kregen door niemandsland tot aan de Congolese grenspost. Een gekrioel van mensen die hun handelswaar van het ene land naar het andere brengen en omgekeerd. Veel rolstoelers ook. Die hebben hier allemaal een extra ‘laadvloer’ waar je uitstekend dingen op kunt vervoeren. De duwer en de gerolstoelde delen de winst. Iedereen blij.
Irene kon het natuurlijk niet laten om even met twee voeten onder de Congolese slagboom door te gaan om zo toch even Congo op het lijstje van “landen waar ik ben geweest” te zetten. En ondertussen natuurlijk foto’s maken van alles en nog wat (wel de Rwandese kant op richten, die camera, anders komen er problemen). Een van de vulkanen in dat gebied rookte bijvoorbeeld, hetgeen ‘s avonds erg mooi tot uiting kwam door de rode gloed boven de krater.

Na Gisenyi terug naar Kigali om daar koninginnedag te vieren. Halverwege de rit kregen we bericht uit Kikkerland over de aanslag. Ik had m’n laptop mee (er moest ook nog wat gewerkt worden tussendoor), dus we konden meteen de beelden opzoeken. Nou ja, meteen… De GPRS-verbinding hier is erg traag, maar goed, iets is beter dan niets en hij werkt bijna altijd omdat de GSM masten hier op aggregaten werken.
Hoe dan ook, ‘s avonds bij aankomst op de ambassade kregen we direct een briefje in handen gestopt met de mededeling dat er geen feest was, alleen het officiele gedeelte tot 20:00 en dat er noch muziek zou zijn, noch alcohol… Daar ging Lotta’s 30ste verjaardagsfeest in rook op. en je mag blijkbaar niet eens meer even Apeldoorn bellen… Nou ja, zoals wel vaker hier moet je dan maar van de nood een deugd maken en dus hebben we in ons hotel, waar we een huisje voor ons alleen hadden, lekker ons eigen feestje gebouwd. Niks ten nadele van de Keunigin en de slachtoffers hoor, maar je zus wordt maar 1x dertig en de impact van dit soort gebeurtenissen neemt toch reciprook af met de afstand (physiek en in verwantschap) tot de gebeurtenis.

De volgende dag nog een dompertje: Dag van de Arbeid (ja, ook hier) en dus de enige grote supermarkt in het land dicht. En wel claimen dat je 24 uur per dag, 7 dagen per week open bent. behalve als ik er heen wil dan, want de vorige keer dat ik er in wilde slaan voor ik weer naar de rimboe van Butare vertrok was het balansdag en waren ze ook dicht. C’est la vie ici.

Daarna volgde een lang weekend in Bujumbura, de hoofdstad van Burundi (jaja, op vrijdag was zowaar mijn paspoort eindelijk weer terug in Butare. Met visum. Multiple entry zelfs, dus ik was helemaal gelukkig!). Buja stond op de lijst omdat we ook daar ooit een jaar of twee hebben gewoond. Op zoek naar onze oude huizen, maar dat viel ietwat tegen. De straten wel gevonden, maar met al die hoge muren zie je de huizen bijna niet meer. En het is wel even 29 jaar geleden! Maar goed, het was prima weer (bloedheet vergeleken met Butare) dus daar lag het niet aan. En het was gezellig :-).

Na Burundi een tijdje rust in Butare. Voor de family dan, want deze jongen moest gewoon weer werken :-). En eind vorige week naar “het Bos”, het regenwoud van Nyungwe. Dit keer niet naar de kampeerplek waar ik al eens heen was geweest, maar naar een lodge aan het andere eind, de kant van Cyangugu. Daar liggen de theeplantages tegen het bos aan. Een mooie overgang, die wel wat weg heeft van de soortgelijke overgang bij het Kakamega Forest in Kenya. De lodge is simpel maar doeltreffend. ‘s Avonds uitgerookt in het ‘tuinhutje’ met kampvuur, erg gezellig en erg goeg geslapen.
De volgende dag bestond uit een rit van een uur of vier naar Kibuye, langs de kust van het Kivumeer. Schitterende plaatjes (waarvan een hoop bewogen, want je stuitert wat of op de zandweg :-)). Kibuye, mij ook reeds bekend, kwam als een welverdiende oase. Weer kamers met uitzicht op het meer en zelfs, in de verte, de rode gloed van de actieve vulkaan bij Gisenyi. Inmiddels wisten we dat hij zeer waarschijnlijk binnenkort uit zal barsten. Mensen op de flanken zijn gewaarschuwd, maar het blijft afwachten. De seismologen weten pas of hun voorspellingen kloppen als het zover is. On vera.

Zondag zijn we over een secundaire weg via Nyanza naar Butare gereden. Wederom geen asfalt, maar net aangelegd en dus kwalitatief dik in orde. Een mooie route door de bergen met, eindelijk, even wat stukken zonder bananebomen zover het oog reikt. Ja, zelfs dennebomen hier :-).
Maandag rustdag voor de reizigers, die vervolgens dinsdag en woensdag hun laatste etape ingingen: Lac Muhazi en het wildpark Akagera. Vanavond zal ik horen hoe dat gegaan is tijdens ons afscheidsdiner. Morgen stappen ze weer in de glimmende vogel op weg naar het thuisland.

En dan? Dan is het nog maar een maand of twee voor ik zelf die kant op ga. Inmiddels zijn de fysicacolleges afgelopen. 19 mei hebben ze het examen. De mathematen krijgen nog wel wat colleges, maar die zijn wat informeler en kosten minder tijd qua voorbereiding. Ondertussen natuurlijk ook nog m’n werk op de researchcommissie. Dat stond de laatste weken op een wat lager pitje, maar is nu weer in volle gang.
Ik heb nog zoveel ideeen van dingen die ik wil doen voor ik weg ben dat ik de boel goed moet plannen. Zo heb ik hier Ubuntu Linux en het open source concept geintroduceerd tijdens mijn college’s. Sommigen hadden er al van gehoord, anderen nog niet, maar de welig tierende Windowsvirussen hier zorgen volgens mij voor extra aantrekklijkheid van dit Windows-alternatief. Ik heb mijn eigen aangepaste variant van de installatie CD gemaakt met extra pakketten voor wetenschappelijke doeleinden (Python (scipy, pylab, etc), Octave, LaTeX, etc.). Kost uren om alles te downloaden, maar daarna kan ik het hier op DVD verspreiden en is iedereen happy.
Verder wil ik proberen om het concept van de webenquete te introduceren in de RC. Hopelijk wordt het dan wat minder arbeidsintensief om de verschillende enquete’s te verwerken. Verder wil ik zelf nog meer over Python leren, mijn meegebrachte boeken lezen, genieten van de comfortabele stoelen op de veranda die ik van paps gekregen heb, in combinatie met de Belgische biertjes die m’n zussen hadden meegebracht. En over een week of vijf komt m’n meisje natuurlijk op bezoek. Dan gaat er weer gereisd worden. Inmiddels weet ik genoeg leuke dingen om te doen, lekkere dingen om te eten en rustige plekjes om uit te rusten.
We zullen zien! Zoals altijd ideeen genoeg, nu nog tijd vinden :-).

Tot snel!

Lopen jeukt!

Nooit geweten dat het kon, maar sinds gisteren jeukt het als ik loop. Een muggebult boven op m’n middelste teen en een aan de binnenkant van m’n voet. Kan geen stap zetten of ik merk het.

Sufferen in Afrika…

Older posts

© 2018 Lennart's weblog

Theme by Anders NorenUp ↑