Gisteren aangekomen op het vliegveld in Kigali, vlot door de paspoortcontrole en ook alle bagage was meegekomen. Bovendien stond de taxichauffeur Fabrice netjes te wachten. Is dit Afrika??
Na wat geld gewisseld te hebben zijn we vertrokken naar Butare (dat sinds 2006 eigenlijk Huye heet), een rit van tweeeneenhalf a drie uur over een uitstekende tweebaans weg. De gemiddelde snelheid ligt rond de 50km/u, want je hangt maar zo een tijdje achter een vrachtwagen die de berg niet opkomt of er lopen mensen vlak langs of op de weg. En, net als in Kenia in 2005, de politie staat om de zoveel kilometer. Niet dat ze snelheidscontroles uitvoeren, maar blijkbaar schrikken mogelijke boetes (van zo’n €300,- volgens Fabrice) de hardrijders wel af.
In Butare aangekomen zijn we meteen doorgereden naar de universiteit (mooi terrein!), waar ik nog geen van de ‘hotemetoten’ kon ontmoeten met wie ik gemaild had, maar, ook niet onbelangrijk, wel Englebert, de man van huisvesting. Die heeft me, via de supermarkt, weer naar Noord-Butare gebracht. Naar een huis dat, zo bleek, vlak bij mijn oude lagere school ligt.
Er schijnt nog een Koreaan in het huis te wonen, maar die is tot de tweede week van februari met vakantie. Verder is er nog een boy met de naam Israël, een jongen van een jaar of twintig die schoonmaakt en op de boel past (ja, heren atoom-optici, ik weet het: kolonialist ;-)). Naast zijn huishoudelijke taken probeert hij ook zijn Frans en Engels op te poetsen. Vooral dat laatste vindt hij van belang. Leuk op mij oefenen dus. We hebben al veel gelachen, want Rwandezen (alle Afrikanen?) wisselen L en R nogal eens om (volgens Klaas D. deden Koreanen dat ook, dus kan ik mijn lol nog op) en zo zijn er nog wel meer: het verschil tussen “church” en “charge” was bij hem niet te horen, dus het duurde even voor ik begreep dat hij zevendedagsadventist was. Ik verstond iets met “seven days charge” en ik was net met m’n GSM bezig, dus zo gek vond ik dat niet.
Verder die avond weinig gedaan. Beetje soep gekookt, want ik woon toch wel even uit het centrum en had geen zin om richting hotel Ibis te lopen voor een echte maaltijd. En toen spullen uitpakken en rond 23:00 naar bed. Ik pas er in!